از فکر‌هایی که گاهی من را به خودش مشغول می‌کند، رابطه نسل‌های گذشته و آینده است. و انتقال ارزش‌ها. اکنون ما مخاطب نسلی هستیم که جنگ و انقلاب را دیده ولی نسل‌های بعد از ما مخاطب چه نسلی است؟

در اردویی که به زیارت مناطق جنگی حنوب رفته بودیم، پشت سر دو تقریباً جوا در حال راه رفتن بودم. دیدم با هم شوخی می‌کنند و از خاطرات جبهه‌های نرفته خود به طنز حرف می‌زنندک از عملیات والهشت فجر و ارتفاعات خلیج فارس و تانک کمری که همیشه همراهش بوده! خب همین همذات پنداری طنز هم خودش نوعی تلاش برای نزدیک شدن به شهدا و نسلی است که اگر آرزوی مانند آنان بودن را نداشته باشد، آرزوی پیروی از راه آنان را دارد.

همین که نسلی حتی با حرف و طنز و شوخی هم به عنوان یک راه دیگر برای رسیدن به آنچه آرزویش را می کند و نسل قبل از او کمی به او گفته می‌تواند نشان خوبی باشد.

همین بی‌مزه‌بازی‌های مردانه و جنگ آورانه…