متاسفانه عادت داریم به نواقص و اشتباهات دیگران بیشتر بپردازیم. اگر بخواهیم به مشکلات خودمان بپردازیم دیگر وقتی به بقیه نمی رسد…
از مردم کوچه بازار تا اهالی سیاست و حکومت…
مومنی به دیگری میگوید که چرا نگاه حرام میکنی، اما خود غیبت میکند…
کسی به مومنی اشکال می کند که شما چرا این کشور را به پیشرفت و تعالی بعد از سی سال ادعای جمهوری اسلامی نرساندید اما خود خلاف قانون در کشورش انجام میدهد و مثلا به راحتی چراغ قرمز را رد میکند و گران میفروشد…
مردم به دولت عیب می کنند که چرا این میزان برق می رود بعد از این همه گذشت از انقلاب ولی خود دست از اسراف و بی توجهی به حقوق دیگران کم نمیگذارند…
دولت از مردم میخواهد که در برق صرفه جویی بکند اما نظارت خود را بر اسرافهایی که در دستگاهها میشود بیشتر نمیکند…
مجلس دست به سوال از رئیس جمهور و استیضاحهای مکرر میزند در حالی که خود در برگزاری جلساتش مشکلات فراوان دارد و رئیس مجلس و باقی خطا میکنند و کسی چیزی نمیگوید…
دولت به دخالت در امور اجرائی و مخالف خوانیها مجلس اعتراض میکند و خود امثال مشایی و کردان را در خود نگه داشته…
البته داریم که به مومن تذکر بده که برایش منفعت و سود است اما…
اینقدر مشکل داریم که خوش به حال…
خوش به حال کسی که پرداختن به مشکلات خودش باعث عیبجوئی نکردن از دیگران میشود…
پینوشتـ………………………………………………………………
این شب جمعه آخرین فرصت است. توبه کنیم که شب قدر شب توبه نیست…
