به نظر من از جانسورانه‌ترین و لطیف‌ترین صحنه‌ها دیدن مادر شهید بالای سر قبر پسر شهیدش است. من خودم به شخصه آتش می‌گیرم وقتی اینچنین صحنه‌هایی را می‌بینم. تاثیری که روی من دارد هیچ صحنه دیگری ندارد. وقتی یک فرزند صالح با آن خصوصیات معنوی و خصوصا اخلاقی خوب (از صفات تمام شهدا) که  اشتیاق به داشتنش و همراهی با او وجود داشته باشد و خاطرات خوب و سیرین با او بودن را به یاد می‌اوری و از طرفی او را در راه خدا فدا کرده باشی انچنان غمی از دوری‌اش در دلت سنگینی خواهد کرد که جز مادر شهید نخواهد فهمید. صحنه‌هایی که حتی راهیان نور ناب‌تر از آن را در هیچ منطقه دیگر نخواهند یافت.

***

آخرین پنجشنبه سال ۱۳۸۵ گلزار شهدای قم. مادر شهید بالای قبر  فرزند شهیدش.   یک صحنه را با دوکادر گذاشتم… البته عکس‌های دیگر قشنگی هم بود که شاید بعدا بگذارم. دو سال است توفیق نداشتیم اخرین پنجشنبه برویم. البته قرار بود دیروز برویم که یکی از دوستان دست ما را در حنا گذاشت و نشد. البته مدتی هم هست که ذوق آنچنانی عکاسی وقتی به دوربین کوچگ و خانگی‌ام می‌کند از بین می‌رود

عکس های جنوب هم برای گذاشتن خوب است. نمونه‌های عکس هایم  را می‌توانید اینجا ببینید.

سال نو بر همه مادران شهید مبارک